Mola

saçlarımı erken rüzgarlarla dağıttımalnımdaki lekeler eylül ıslıklarındanyüzüm kör bir aydınlıkta nedensiz şimdiyani nedensizim, yani yolum uzun, gün kısa

alıştım, artık çiçeklerle deniyorum kendimison kimliğim de aşınmıştı geceye karışmaktangülüşümün adını bulamayacaklar, biliyorumçocukluğum yaşlanmayacak uğultularda

eskiyen günlerde bir ilenç var, bunu da biliyorumresimler yırtılırdı bakışlarımdan, yine de üşümezdimyine de uzanırdım sabahın buğusunaunuturdum göğsümü delen ışıkları

seni artık yaz sularında aramıyorumburda geceler yoksul, çocuklar suskunve binlerce söz ölüsü ellerimdeben de susuyorum, sustum artık

sustum ve yüzüm kanamıyor hiç bir güle