Mola

saçlarımı erken rüzgarlarla dağıttımalnımdaki lekeler eylül ıslıklarındanyüzüm kör bir aydınlıkta nedensiz şimdiyani nedensizim, yani yolum uzun, gün kısaalıştım, artık çiçeklerle deniyorum kendimison kimliğim de aşınmıştı geceye karışmaktangülüşümün adını bulamayacaklar, biliyorumçocukluğum yaşlanmayacak uğultulardaeskiyen günlerde bir ilenç var, bunu da biliyorumresimler yırtılırdı bakışlarımdan, yine de üşümezdimyine de uzanırdım sabahın buğusunaunuturdum göğsümü delen ışıklarıseni artık yaz sularında aramıyorumburda geceler yoksul, çocuklar suskunve binlerce söz ölüsü ellerimdeben de susuyorum, sustum artıksustum ve yüzüm kanamıyor hiç bir güle