Müzelik Şiir - Akıl Karaya Vurdu

Yürüyen heykellerle aynı müzedeyim benKonuşan mumyalara kimden söz edeyim benFikren işkencedeyim, ruhen cezadayım benKorkaklığın sükûtu kol geziyor her yerdeSanki tek başımayım, tek kişilik mahşerde.

Putların gölgesinde dans eder akbabalarSöz sokakta dolaşır, öz zindanda çabalarAtılan ucuz safra selâmlar, merhabalarEn temiz topraklara gül eksem mantar biterYollar sırat köprüsü, durmak düşmekten beter.

Kaybettim mesafeyi, zamandan uzaklaştımSevgi diye sarıldım, isyanla kucaklaştımNe kendimden kurtuldum, ne kendime yaklaştımToprağın üstü mezar, zevke dalmış ölülerCan sıkmaya yetiyor canlı kalmış ölüler.

Fuhuş yuvası sanki en görkemli binalarÇamur evlât doğurur taş yürekli analarResmen hak tevzi eder hakkı boğan canavarKoşanlar, yarışanlar.. dehşet ötesi dehşetAkıl karaya vurdu, gırtlağı geçti vahşet.

Meydanlar tıklım tıklım, caddeler salkım-saçakKölelik histerisi yayılmış köşe-bucakElli tane hokkabaz, elli milyon oyuncakMüdür ve müdüriçe müzenin bekçileriAferine çalışır düzenin bekçileri.

Mülkü kazanan ayrı, tasarruf eden ayrıHisseler neden farklı, hak, hukuk neden ayrı?Hasta yaşar deniyor, baş ile beden ayrıMantık yürütmek yasak, itiraz eylemek suçNeşe-eğlence cinnet! .. Yatıp uyumak korkunç!

Güvenmek aldanmaktır.. ölçü-tartı izafîMert-namert, güzel-çirkin, eksi-artı izafîÇoğunun cebindeki kimlik kartı izafîKim kimdir? Kim kim değil? Anlamak ve bilmek zorOynanan komediye gül diyorlar, gülmek zor.

Figüran heykeller var kül tablası boyundaBeş yüz göbek atarlar dakikalık oyundaİşlenen her günaha kurtta ortak, koyun da...Kalmışım ara yerde, tozdayım, dumandayımKirli bir mekândayım, iğrenç bir zamandayım.

24.7.1991(Akıl Karaya Vurdu)