Ümit

Doğ, ey fikrimin güneşi! Kalksın üzerinden bulut,Bu ölü vicdanı canlandır, ateşinle ısıt!Şaşırırım, o doğru yola sevk etmezse;Her tarafımda isyan alevi, sönmez asla, o söndürmezseBir ölüm çukur undayım, yoktur kurtuluş, okurtarmazsa;Tutunacak dal yoktur ebediyen, o gelip ip uzatmazsa.Ey benim aydınlığım! Yalnız sensin bana her yerde mum;Güneşin hükmü yoktur, sen beni aydınlatmazsan!Bir kere yüzünü gösterirsen, doğar bana güzel günler,Çiçekler açar ümit bahçemde, açar al güller.Karanlıktayım, geçsin, bu şafak atmayan gecem;Taş yutarım ekmek sanarak, saf sudur diye zehir içerim.Dümdüz yerdir derim, basınca ayağımı, yer çöküverir;Çoğu zaman irkilirim, kuş sanarak tutarım kurbağa.Kapkaranlık, sağı solu, aşağıyı yukarıyı göremem ben;Severim düşmanı, süngülerim gerçek dostu ben.Kısacası, cansız ve vicdansız olurum, eğeraydınlatmazsam;Ya ben nereye gideyim? Kaybettiğim izi göstermezsen!Hayır, güneşim, bilirim sen batmayacaksın ebediyen;Sen, vicdana benzersin, uyumazsan ebediyen.Hayır, bayağı olamaz bu ruh, yaradılıştan yücedir;Hatıl üzerine kam kuşun konması kadar da tabiîdir