Kırılan Ümit

Bakışlarımda değişti artık eşyaların rengiAnlıyorum ki, gençliğim geçmiş, geçmiş ömrümün yarısıGözlerimi çevirsem, hayatımın göklerineOradadır, genç hilalin yerine dolunayın ışığıHangi dert ile kalem oynatsam kağıt üzerindeUçmaz evvelki deli, saf, genç sevgi kıvılcımıEy mukaddes, kederli sazım, neden pek az çaldın?Sen kırılıyorsun, ben sönüyorum, ayrılıyoruz sonunda! Uçtu dünya kafesinden sıkılıp gönül kuşuMesut yaratsa da, yabancı yaratmış cihana TanrıNe kadar hüzünlensem, konup milli ağaçlar üstüneHepsi kurumuş, bir tane bile yok canlısı, yapraklısıOlmadan altın yarım, soğuk yarım sen de benimBir tebessümle hayat yolunu aydınlatıcımGöz yaşın bile kurumadan ağlarken vefat eden anneCihan ailesine neden getirdin yabancı insanıÖptüğünden beri anneciğim, en son defa sen beniHer kapıdan kovdu oğlunu, muhabbet bekçisiBütün gönüllerden ılık, yumuşak, kabrinin taşıOrada aksın göz yaşımın en acısı ve en tatlısı.