Kırgın, Arkana Bakma

O şehrin salıncakları düşürdü çocuklarıİtfaiyecileri sözleştiler yangınlaIrmağının kıyısına çadır kuramam artıkElimi uzatamam kapı tokmaklarına

Çarşafları kirli artık, yatamam otelindeÇaylarını içemem bildik park kahvesininIrmağının kıyısına çadır kuramam artıkHalam beni bir daha o şehre beklemesin

O gün düşürdüm cebimden, getirmesin bulanlarO şehirde çektirdiğim son hatıra resminiArtık her yerim üşüyor, o şehir benim içinAvcı duvarında asılı ceylan derisi

Bastırılmış duyguların şiirini yazmalıyımMezun verdi güz okulu bu yıl daKelebek kanatlarını kopardığı doğrudurBahçelerini kuşatan dikenli çit tellerininSabun arıyor şehir, ellerini yıkayacakBenim içimden gelmiyor başkası versin

Bilmiyorum ne kadar sürecek kırgınlığımYama tutar mı bilemem yüreğimdeki yırtıkArada bir giderdim çocukluğumu bulmayaGitmek gelmiyor içimden büyüdüm artık