Kara Kağıt

Deri sandığım doğrudur, sözcüklerin ruhunaVe oradan bana doğru akmakta olan kâğıtEvimde, işyerimde, bindiğim otobüsteKarımın kuması olan, çocuklarla aramaOlur olmaz zamanda ansızın giren kâğıtHer anında kışkırtıcı, baştan çıkaran beniSevişmeye doymayan, koynumda olan kâğıtKara bir yazgı gibi duran tuhaf beyazlıkÜstünde birkaç dize yoksa yokum demektirBardağa sığan okyanus desem yeridir kâğıtBu benim tek övüncÜm, daha başka ne olsunBelki kefenim olacak belki de ayak izimÖtekine gösteriyor bende olan her şeyiDaha çıplak bırakıyor örtündüğüm her kâğıtŞiir haline getirip aklımı ve duygumuZamanın tozlarına emanet eden kâğıt

Kağıttır konuşmayan boş olduğu süreceKararmak,lekelenmek iyidir sözcüklerleAnnmak sayılır, boşluğu doldurmaktanNe yaşanan anılar ne sürüp gitmekte olanDönüp bakıyorum da hatırladığım kağıtBu öyle bir hayat ki ancak yazanlar bilirYaşayanlar ne bilsin der gibi durur kâğıtOnunla aramdaki mesafe kayboluyorVe ben kâğıt oluyorum ama o yine kâğıt

Bir an olsun unutmak, üstünde sözcüklerinBir araya gelince nasıl duracağınıBu bana iyi gelecek ya kâğıda gelmezseKorkusuyla yıllardır yazdım ha yazdımYalınlık iyidir de yazısız kâğıtta değilDiyerek doldurdum bulduğum her kâğıdıBeyaz yüzÜ karardıkça daha güzel geldi banaKâğıdı bazen anne daha çok da eş bildimOlursa onların babası olur şairBağışlayın çocuklar çünkü sözcükler yetim!