Buğdayın Teni

Arkama döndüm ki önüme geçmiş zaman

Ah ben kurdun gözlerindenYakmayı denemiştim büyük ateşi.Sal halinde okyanusa açılmak düşlerindeAncak midye olarak saklamıştım inciyi

Neydim ben, ay sanatında yıldız kırıntısı mı?Neyse ki önüme geçmiş zaman, neyse kiBeynimden öğrenmiştim taşın ağırlığını

Herkes ötekine kapalı da ben açık mıyım?Penceremden giren rüzgara bakarsan öyle.İtiraf ediyorum, hayat biraz uzaktıBen daha yakındım kelimelere

Beyaz sevgili suçsuz, benim kusurlu zenciOnun Nil’i yanında Afrikam ne ki?

Kokudan çok rengi algıladıkça tenindenUn olmayı öğrendim zaman değirmeninden

Alevden bir havuzda yüzmeyi deneyip sonraGölden okyanus dersleri almaya kalktımEn az keman teli kadar gergin olmadanBeste yapmaya kalktım sesime güvenerekSonra baktım önüme geçen zamanaAnladım ki bumerangmış yazdığımGider ve kendine dönermiş sonra

Güle istasyon yoktu yeryüzü bahçesindeKurdun gözlerindeki ateş başka anlamlar edindiBen ne yaptım, ikizime çalıştımİlkimden kurtulmak için, ne büyük hata!İhtiyaçtan ihtirasa geçtim benİncecik dal iken kaba ormana

Buğdayın teni Tanrım! Buğdayın teni!Açlığımı gösterdi