Parya

Bütün masalları tutuştu çocukluğumunAcıyı bir mayın gibi gömdük toprağaŞimdi alevlerle yazılıyor güncemizGöçüyoruzYürek bir yangın yeridir artıkkalmadı ardımızda su dökenimiz

Yıllarca sırtımızda taşıdığımız kamburKorku bir mevtadır artık gecenin kollanndaBir eylül dolunayına defnolunur

GöçüyoruzBir çocuk gibi elinden tutYıkılmış ve yakılmış anılarınBir tutam kuş sesi sür damarlannaGit kendi rüzgarını bul usul

Yüreğini yokla bir parça umut kalmıştır belkiYolların nabzını dinle dağların uğultusunuKoyaklar yankımızı saklar dönüşûmüzü beklerKırlangıçlar unutmaz adresimizi

Tarihin tabanlan sızlıyor artıkSararmış o kirli belgelerle yaşıttır gurbetYollar çok eskiden tanıyor bizi

Göçebe bir paryayız sankiNerede konaklasak kesik bir kol gibiyizKimseler bilmiyor bu susuşlar nereliBir kilim deseni anımsatıyor çocuklaraNüfusa kayıtlı olduklan yeri

Bir çağın son çeyreği yanlış kurmuş denklemiPatikayla dağları ayrı şeyler sanıyorAcıyı unutuyor hesaba katmıyor toprağın belleğini

Ey yaraları sağaltan zaman ey kalbimTez elden hükümsüz kıl kalıcı olmasın bu şiirim