Kırık Mozaik

Kör bir kuyuda yitirdim suretimi belki bir yezidiyimBir ceylanın gözlerine akşam çökünceSanki yağlı kementler dolanıyor boynumdaDüşlerimde kanlı çocuk kundaklarıDelik deşik ağtlar bin yıllık çıbanEski bir yalan oluyor babil söylenceleriToprağa ateşe su ve rüzgâraKan damlıyor avestanın sayfalarından

Her coğrafyaya bir renk işledim belki bir çingeneyimKırlarda unuttum desem de düşlerimiSönmedi o ateş hep yandı bedenimdeKondular beni kendine benzetemediHer toprakta ölülerim varAtlaslar parçalar yüreğimi bu yüzdenAteşten bir ordudur bütün sınırlar

Ertelenmiş bir acıyım belki bir ermeniyimZiyaretçisi olmayan bir mezartaşı gibiHep tenha oldum nasibimi bilirimBütün replikler yanlış şifrelenmiştirYüzümün çizgilerinde durur rivayetHer gün yeniden çarmuha gerilirim

Bir sığınmayım sanki bu dünyada belki bir süryaniyimEski bir çeşme gibi artık su akıtmayanSilmeye çalışmayın anıların iziniİçinde yarım kalmış günlüklerimleGümüş işlemeli bir sandık gibi kalayım öyleVarsın hüzün sözcüğü eşanlamlı tutulsun ömrümüzleBen yine her gece kulağına fısıldarım taşlarınYüzümü serin sularında yıkarımDicle kirvem olur milattan beri

Yaratım, sayı 17, 2007